Nużeńcowate bytują głównie w gruczołach skórnych i mieszkach włosowych gospodarzy, ale niektóre gatunki potrafią przejmować ich narządy wewnętrzne, w tym węzły chłonne.
Taksonomia i filogeneza Według systematyki z drugiej dekady XXI wieku do Cheyletoidea zalicza się 5 rodzin: Cheyletidae Leach, 1815 – sierposzowate Demodicidae Nicolet, 1855 – nużeńcowate Harpirhynchidae Dubinin, 1957 Psorergatidae Dubinin, 1955 Syringophilidae Lavoipierre, 1953 – dutkowce
Do 2011 roku opisano ich łącznie 1016 gatunków ze 162 rodzajów, jednak ich faktyczna liczba jest wielokrotnie większa. Różnorodność samych tylko dutkowców oszacowano na nie mniej niż 5 tysięcy gatunków.
Po raz pierwszy utworzenia taksonu rangi rodzinowej od rodzaju Cheyletus dokonał w 1815 Wiliam Elford Leach. Nadrodzina Cheyletoidea wprowadzona została w 1954 przez Wsiewołoda Dubinina oraz w rok później, niezależnie, przez Fredericka Cunliffe’a. W klasycznym ujęciu zaliczano doń 8 rodzin. Istotnych zmian w takowym dokonał Andre Bochkov i współpracownicy w serii prac poświęconych ich filogenezie i systematyce. W publikacji z 1999 wraz z Siergiejem Mironowem i Alexandrem Fainem obniżyli rangę Ophioptidae do podrodziny Ophioptinae w obrębie Harpirhynchidae.