Potem był dowódcą 9 kompanii 3 pułku strzelców, początkowo walczył po stronie rosyjskiej, a następnie w czasie odwrotu z Ukrainy i przez Syberię z oddziałami Armii Czerwonej, w tym czasie został dwukrotnie ranny: lekko 5 lipca 1918 roku w stanicy Mak i ciężko 27 września 1918 roku w stanicy Miahky Kin. Ta druga rana spowodowała trwałe uszkodzenie jego nogi. Po wyleczeniu 24 stycznia 1919 roku wrócił do 3 pułku strzelców, gdzie został dowódcą 7 kompanii.
W dniu 13 stycznia 1920 roku powrócił do Czechosłowacji jako dowódca 2 batalionu w 3 pułku strzelców. Następnie był oficerem w sztabie 3 pułku piechoty, w tym czasie ukończył jako eksternistyczny kurs doskonalący dowódców w szkole piechoty i broni towarzyszącej w Brnie. W dniu 21 lutego 1921 roku został pomocnikiem dowódcy 21 Brygady Piechoty w Koszycach. Od 3 listopada 1924 roku był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Pradze, którą ukończył w 1926 roku, choć nie otrzymał dyplomu oficera dyplomowanego. Po ukończeniu szkoły został dowódcą 2 batalionu w 4 pułku piechoty w Hradcu Králové, a następnie został komendantem szkoły dla oficerów rezerwy w Josefovie. We wrześniu 1929 roku został przeniesiony do 22 pułku piechoty.