Po wojnie pozostał w Wojsku Polskim. Mianowany podporucznikiem został ze starszeństwem z dniem 1 maja 1922 roku. W roku 1923 pełnił służbę w IX Dywizjonie Samochodowym w Brześciu i zajmował 9. lokatę wśród podporuczników zawodowych samochodowych w swoim starszeństwie. Awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1924 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W 1927 został przeniesiony do 4 Dywizjonu Samochodowego w Łodzi na stanowisko zastępcy dowódcy kolumny szkolnej. W 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy kolumny transportowej. Z dniem 30 listopada 1931 został przeniesiony w stan spoczynku na własną prośbę wskutek złego stanu zdrowia. W 1934 jako porucznik stanu spoczynku zajmował 1. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów samochodowych (starszeństwo z dnia 1 maja 1924 roku). Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Warszawa Miasto III i przynależał, jako oficer pozostający w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.
6 września 1935 rozpoczął praktykę na stanowisku kierownika garażu Samodzielnej Kolumny Samochodowej GISZ w Warszawie. Od 1937 pracował na Wołyniu. 23 listopada 1938 mieszkał przy stacji kolejowej Mokwin.