Oprócz tego w okolicy znajdowały się posterunki policyjne i liczne koszary.
Postanowiono, że do przeprowadzenia operacji zostaną użyte zdobyte podczas wojny sześciodniowej pojazdy radzieckiej konstrukcji: sześć czołgów Tiran 5 (zmodernizowany przez Cahal T-55) i trzy transportery BTR-50. Wszystkie zostały przemalowane na egipski kamuflaż pustynny ze znakami rozpoznawczymi lokalnych jednostek. Sześć tygodni wcześniej armia rozpoczęła ćwiczenia rozładunku, prowadzenia ognia w ruchu i załadunku na okręty desantowe. Wybrani do operacji żołnierze (komandosi Sajjeret Matkal, żołnierze 7. Brygady Pancernej, płetwonurkowie) musieli znać język arabski i nie mogli powiadamiać swoich rodzin o otrzymanym przydziale i misji. Do transportu sił uderzeniowych wyznaczono trzy okręty desantowe z eskortą łodzi motorowych. Dowództwo nad operacją powierzono podpułkownikowi Baruchowi Harelowi, jednostki morskie podlegały Ze’ewowi Jechezkielemu, a jednostką Szajjetet 13 dowodził podpułkownik Ze’ew Almog.