Po przeprowadzeniu dalszych prób dowództwo marynarki podjęło decyzję o skierowaniu tego samolotu do produkcji. Ponieważ jednak firma Brewster nie miała mocy produkcyjnych z uwagi na podjęcie produkcji myśliwców Brewster F2A Buffalo, 30 egzemplarzy tego samolotu zamówiono w warsztatach marynarki wojennej Naval Aircraft Factory (NAF) w Filadelfii. Z uwagi na zmianę producenta, zmieniono oznaczenie samolotów seryjnych nadane przez Marynarkę z SBA na SBN.
W wytwórni Naval Aircraft Factory samolot nieznacznie przekonstruowano, a tak zmieniony samolot oznaczono jako SBN-1. Jednak produkcje jego podjęto dopiero w listopadzie 1940 roku, a zakończenie zamówionej partii samolotów nastąpiło dopiero w marcu 1942 roku.
Samoloty Brewster SBN-1 z powodu opóźnień w jego produkcji w chwili wejścia do służby okazały się słabsze od wprowadzanych już i masowo produkowanych samolotów Douglas SBD Dauntless. Wobec tego skierowano je do eskadr treningowych, m.in. służyły do treningów na lotniskowcu USS „Ranger”. Nie brały natomiast udziału w działaniach bojowych. W listopadzie 1940 roku pierwsze SBN-1 otrzymał dywizjon VB-3 na lotniskowcu USS „Saratoga”, lecz w kolejnym roku wymieniono je na SBD-3.