Smak niewyraźny, zapach ziemisty. Cechy mikroskopowe Zarodniki migdałkowate bez dzióbków, o wymiarach 8–10,5 × 5–6 µm z 8-10 µm. Podstawki 30 × 9 µm. Metuloidy 60–75 × 13–18 µm, wrzecionowate, smukłe, często bez kryształków, cienkościenne, pod wpływem wodorotlenku amonu nieżółknące. Gatunki podobne W buczynach podano także występowanie gatunku Inocybe personata Kühner. Według A. Nespiaka jest on prawdopodobnie identyczny z I. griseolilacina. Cechy, na podstawie których wyróżniono gat. I. personata są tak nieistotne, że nie kwalifikują do utworzenia nowego gatunku. Biorąc pod uwagę, że występuje on w takich samych siedliskach (buczyny), może to być co najwyżej odmiana I. griseolilacina.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie strzępiaka szaroliliowego w Europie, Ameryce Północnej i Japonii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano na 4 stanowiskach. Nowsze stanowiska tego gatunku w Polsce podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek rzadki.