Otwarcie obiektu nastąpiło 15 maja 1913 roku, choć oficjalna ceremonia otwarcia miała miejsce 8 czerwca 1913 roku. Otaczające tor kolarski trybuny miały 11 500 miejsc siedzących i 18 500 miejsc stojących, a trybuna przy basenie mogła pomieścić dodatkowe 3000 widzów, co dawało łączną pojemność stadionu na poziomie 33 000 widzów. Tuż za wschodnim łukiem, zaraz za trybuną stał dąb, w lutym 1914 roku nazwany imieniem Victora von Podbielskiego (Podbielski-Eiche). Po wybuchu I wojny światowej stadion został zamknięty, a w 1915 roku zamieniono go na szpital polowy. W 1916 roku przywrócono mu funkcję obiektu sportowego. Trwające wojna spowodowała, że zaplanowane na 1916 rok igrzyska olimpijskie nie odbyły się. W 1920 roku stadion znalazł się w granicach Berlina. W latach 1922, 1923, 1924 i 1927 na obiekcie rozegrano spotkania finałowe Mistrzostw Niemiec w piłce nożnej. W latach 1920–1933 na stadionie sześciokrotnie wystąpiła również piłkarska reprezentacja Niemiec. W 1931 roku Berlinowi przyznano organizację Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku. Wśród różnych propozycji ostatecznie zdecydowano, że główny stadion tych igrzysk powstanie od podstaw w miejscu Deutsches Stadion.