Ekologia M. melanurus są roślinożercami. Żerują na drzewach owocowych, a prawdopodobnie chętnie jadają ogonki liściowe drzew cytrusowych. Populacja z Gusia w stanie Granma żeruje na 17 gatunkach roślin – głównie roślin uprawnych, między innymi na: Pisonia aculeata z rodziny nocnicowatych, Clusia rosea z rodziny kluzjowatych, Trophis racemosa z rodziny morwowatych i koralodrzewie Erythrina poeppigiana. Badania ilościowego składu wykazały, że 41,6% pożywienia badanej populacji stanowiły fragmenty roślin różowych (Rosidae), a 25% – ukęślowych (Dilleniidae).
Siedlisko M. melanurus zasiedla górzyste lasy deszczowe i lasy półzimozielone o wapiennych lub wapnistych podłożach, także w obrębie obszarów uprawnych. Populacja z okolic Palma del Perro i Arroyo Colorado – do budowy gniazd i żerowania – używała: mango indyjskie z rodziny nanerczowatych, koralodrzew Erythrina poeppigiana, Guapira obtusata z rodziny nocnicowatych, pigwicę właściwą z rodziny sączyńcowatych i Amyris balsamifera z rodziny rutowatych.
Ochrona Miejscowa ludność na Kubie uważa M. melanurus za szkodnika upraw. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymienia Mesocapromys melanurus w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych jako gatunek narażony (VU – vulnerable).
Przypisy
Kategoria:Hutiowate Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1865 roku