1 maja 1920 powrócił do służby frontowej.
W okresie od 15 do 20 sierpnia 1920 walczył pod Nasielskiem, Pułtuskiem i Płockiem, odnosząc spore sukcesy. Podczas walk wykonał wiele lotów szturmowych atakując z małej wysokości bolszewicką piechotę. Pod Nasielskiem, kiedy był silnie ostrzeliwany z ziemi, rozbił kolumnę dostarczającą amunicję oddziałom wroga. W okolicach Płocka zmusił baterię sowiecką do zaprzestania ostrzeliwania polskich pozycji, wówczas przeciwnik postawił ogień zaporowy, ostrzeliwując szrapnelami samolot pilota Zdunika. Walcząc w dniach 19-20 sierpnia 1920 pod Płockiem, wykrył gniazdo ckm ostrzeliwujące polską piechotę. Jego śmiałe ataki zmusiły stanowisko nieprzyjacielskie do zaprzestania dalszego ostrzeliwania pozycji polskiej piechoty. Otrzymał w październiku 1920 odznakę i tytuł pilota za służbę w wojskach lotniczych. Od początku listopada 1920 wraz ze swoją eskadrą przebywał w Bydgoszczy, gdzie od lutego 1921 był instruktorem w tamtejszej szkole pilotów. Od maja tegoż roku rozpoczął służbę w 12 eskadrze wywiadowczej, będącej w składzie 1 pułku lotniczego.