U kresu wojny brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Walczył na odcinku VI. Pełnił funkcję adiutanta ppor. Wilhelma Starcka. Służył w stopniu podchorążego 2 pułku Strzelców Lwowskich (późniejszy 39 pułk piechoty Strzelców Lwowskich). Podczas odwrotu pod Srokami wynosił na barkach rannego, 12-letniego towarzysza broni i wtedy został śmiertelnie trafiony, wskutek czego zmarł tamże 11 stycznia 1919. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera XIV, miejsce 1008; według innego źródła kwatera XVI, miejsce 1391)
Uchwałą Rady Miasta Lwowa z listopada 1938 jednej z ulic we Lwowie nadano imię Władysława Żymirskiego.
Odznaczenia Krzyż Niepodległości – pośmiertnie (9 listopada 1931, za pracę w dziele odzyskania niepodległości). Krzyż „Za wierną służbę” II Brygady austriacki mały srebrny Medal Waleczności
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie piechoty Legionów Polskich Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polegli w wojnie polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1919 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Władysław