Opowiadał się za dostosowywaniem aspektów współczesnej kultury do bazy islamskiego społeczeństwa, przede wszystkim przez edukowanie mas. W Bajonot-i sajjoh-i hindi porównuje każdy aspekt życia z europejskimi standardami i wyśmiewa przesądy wyznawane przez masy, ukazując np. kontrast między tradycyjnym uzdrowicielem a rosyjskim lekarzem. Dokonał tam podziału społeczeństwa Buchary na trzy klasy społeczne: olamah (duchowieństwo), omarah (władcy) i ahali (mieszkańcy, masy), krytykując wszystkie trzy za upadek kraju. Jednocześnie zamieścił tam szczegóły topograficzne na temat starej Buchary i jej szkół, bibliotek, rynków i innych obiektów. Napisał też pracę Rahbar-e najāt (Przewodnik po zbawieniu) będący studium społeczno-ekonomicznych podstaw emiratu, w którym wzywa do rewolucyjnej zmiany we wszystkich aspektach ludzkiego życia, która przekształciłaby nie tylko narody islamskie, ale cały świat, w postępowe społeczeństwo. Znaczną część swoich prac poświęcił problemowi reformy szkolnictwa, pisał także utwory pedagogiczne dla dzieci w wieku szkolnym. Publikował monografie na temat literatury, językoznawstwa, prozodii i muzyki swojej ojczyzny. Tworzył też dramaty wierszem, m.in.