Uczestniczył w obronie Bełza (w tym czasie został członkiem 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej) oraz dwóch ofensywach galicyjskich.
Od 9 września do 15 października 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej (głównie na froncie północno-wschodnim, krótko we wrześniu 1920 także na południowym), w bitwie pod Szpakowszczyzną został ranny. Od 21 września 1919 dowodził 8 Kompanią, a od 1 listopada 5 Kompanią 36 pp. Z dniem 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem piechoty. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika piechoty w grupie oficerów „byłych Korpusów Wschodnich i armii rosyjskiej”. 5 stycznia 1921 otrzymał bezterminowy urlop w związku z podjęciem studiów. Znajdował się w następnych latach w stopniu porucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 3479 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1930 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów uzbrojenia i otrzymał przydział do 7 Oddziału Służby Uzbrojenia, podlegał wówczas pod PKU Gniezno. Z dniem 2 stycznia 1932 i 1 lokatą został awansowany do stopnia kapitana rezerwy uzbrojenia.
W 1926 uzyskał dyplom inżyniera chemika na Politechnice Warszawskiej, w międzyczasie pracując w ramach praktyk.