Ponieważ proces zachodzący na elektrodzie dodatniej jest procesem nie-faradajowskim (nie dochodzi do żadnych reakcji utleniania/redukcji oraz zmian w strukturze materiału), oraz jest on względnie szybki w porównaniu z procesem interkalacji jonu zachodzącym na przeciwległej elektrodzie, moc takiego kondensatora litowo-jonowego ograniczana jest przez elektrodę ujemną.
Domieszkowanie anody prowadzi do obniżenia jej potencjału, a zatem do uzyskania wyższego napięcia wyjściowego kondensatora. Zazwyczaj napięcie wyjściowe dla kondensatorów litowo-jonowych mieści się w przedziale 3.8-4.0 V. Są one jednak ograniczone napięciem minimalnym 1.8-2.2V, ponieważ jeżeli dojdzie do spadku napięcia poniżej tych wartości, jony litu ulegają de-interkalacji szybciej niż można je przywrócić podczas normalnego użytkowania.
Kondensatory litowo-jonowe mogą przechowywać 5-10 razy więcej energii niż konwencjonalne kondensatory podwójnej warstwy elektrycznej, a w przeciwieństwie do baterii charakteryzują się relatywnie wyższą gęstością mocy oraz dłuższą żywotnością, tj.