W swoim warsztacie kowalskim Edward Pulaski zmodyfikował to narzędzie pozbywając się łopaty i wydłużając ostrza topora i ciesaka – w ten sposób powstał „Pulaski”.
Amerykańscy strażacy zaczęli regularnie korzystać z „Pulaskiego” na początku lat 20. XX wieku, kiedy to stał się standardowym narzędziem do walki z pożarami do czasów współczesnych. Powszechnym zastosowaniem „Pulaskiego” jest tworzenie pasów przeciwpożarowych – odcinków ziemi pozbawionych roślinności, które mogą powstrzymywać pożary lasów. Strażacy ścinają drzewa toporem, odcinają korzenie i krzewy ostrzem ciesaka, a jego szeroką częścią wykopują bariery.
Narzędzie na przestrzeni ponad 100 lat pozostało w dużej mierze niezmienione w swojej konstrukcji. Oryginalny prototyp Edwarda Pulaskiego jest wystawiony w Muzeum Górnictwa Dystryktu Wallace w mieście Wallace w stanie Idaho. Jego inicjały są wygrawerowane na przecięciu topora i ciesaka.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Narzędzia Kategoria:Środki i sprzęt gaśniczy