Eugenia Lubliner z domu Kon (ur. 25 grudnia 1869 w Warszawie, zm. 1940) – pedagog, działaczka społeczna, prekursorka pedagogiki specjalnej w Polsce, założycielka pierwszej w Polsce placówki dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo. Siostra Feliksa Kona i Heleny Heryng.
Życiorys Była córką Jakuba Jankiela i Pauliny z domu Heilpern (1836–1916), siostry Maksymiliana. Ukończyła gimnazjum w 1887 roku. 28 października 1888 wyszła za mąż za Stanisława Leopolda Lublinera. Wraz z Dorotą Zylberg była kierownikiem Instytutu Pedagogiki dla Małozdolnych. Ówczesna prasa donosiła, że od 1 lutego 1908 roku powstał w Warszawie Instytut Wychowawczo Naukowy dla dzieci mało zdolnych od lat 6 do 14. Zakład mieścił się przy ulicy Sewerynów 5, posiadał dwa oddziały i dwie sypialnie na 8 dzieci i mógł przyjąć 20 dzieci przychodnich. Po kilku latach, około 1915–1917, założyła szkołę w Olesinie Dużym koło Siedlec w majątku nazwanym przez rodzinę Sylwana. Szkoła miała internat, zajęcia szkoliły do rzemiosła. Szkoła istniała do około 1929 roku.