Po wybuchu II wojny światowej był autorem wielu fotografii i filmów krótkometrażowych, dokumentujących życie i zbrodnie w okupowanej Warszawie. W 1943 roku został instruktorem fotografii i filmu w nowo powstałej komórce foto-filmowej, utworzonej przy Komendzie Głównej Socjalistycznej Organizacji Bojowej w WarszawieWacław Żdżarski – Historia fotografii warszawskiej. Wydawca – Państwowe Wydawnictwo Naukowe (1974). Był autorem zdjęć i filmów krótkometrażowych (między innymi) z powstania warszawskiego, kręconych w niebezpiecznych warunkach (materiałów wysyłanych drogą konspiracyjną za granicę i tam prezentowanych, archiwizowanych). W czasie powstania warszawskiego był komendantem Szpitala Polowego nr 104, przy ulicy Śmiałej 43.
Po zakończeniu II wojny światowej mieszkał i pracował (jako lekarz) w Warszawie. Zajmował się fotografią i krótkometrażowym filmem naukowym. W latach 1949–1953 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W 1954 roku został przyjęty w poczet członków rzeczywistych Związku Polskich Artystów Fotografików.