W okresie 1848–1854 izba wyższą nosiła nazwę Pierwszej Izby (niem. Erste Kammer) i początkowo liczyła 180 członków pochodzących z wyborów. Prawa wyborcze mieli obywatele Prus (mężczyźni) od 30. roku życia, którzy płacili podatki (powyżej pewnej minimalnej kwoty). Od 1850 skład Pierwszej Izby się zmienił i obok wybieranych przedstawicieli zasiadali w niej: pełnoletni książęta domu panującego, głowy rodów arystokratycznych, osoby powołane dożywotnio przez króla, 90 wybieranych członków (przy zachowaniu cenzusu wyborczego) i 30 przedstawicieli rad większych miast.
Od 1854 nie było wyborów do Izby Panów, a w jej skład wchodzili: książęta domu panującego, członkowie dziedziczni, członkowie dożywotni oraz przedstawiciele własności ziemskiej, miast i uniwersytetów.
Kompetencje Izba Panów miała równorzędne kompetencje legislacyjne z Izbą Posłów. Projekt ustawy musiał uzyskać aprobatę w obu izbach, by zostać uchwalony.