Należała do nurtu eksperymentalnego. Ponadto pod koniec lat 1950. zaprojektowała ponad setkę instrumentów muzycznych, które zbudował dla niej Ralph Dorazio, a jeszcze ok. 1951 r. zaprojektowała timbre piano, czyli fortepian, w którym struny są uderzane młoteczkami, smyczkami, kostkami i elementami metalowymi czy drewnianymi. Od 1960 r. z przerwami uczyła na New York University i New School for Social Research. W 1969 r. wydała tomik poezji A New Folder, a cztery lata później esej What Is Sound to Music? w Main Currents in Modern Thought.
Jej mężem był tancerz i choreograf Erick Hawkins (zm. 1994), z którym współpracowała wcześniej od początku lat 1950. i do którego choreografii komponowała – na potrzeby Erick Hawkins Dance Company (jej utwory nie ukazywały się drukiem) – przez ok. 40 lat. Po śmierci męża, od 1996 r., zajmowała się zarówno tworzeniem choreografii i muzyki dla jego zespołu, a jej debiut jako choreografa miał miejsce w 1999 r..
Zmarła 11 kwietnia 2000 r. w Greenwich Village, pracowała do ostatnich dni życia.