Po powrocie z niewoli w listopadzie 1920 r. ponownie został zatrudniony przez niemiecką administrację Katowic na stanowisku nadzorcy miejskich ogrodów i zieleni. Po przyznaniu Katowic Polsce w roku 1922 utrzymał stanowisko nadzorcy Zarządu Ogrodów Miejskich, zachowując niemieckie obywatelstwo. W latach dwudziestych we współpracy z prezydentem Alfonsem Górnikiem i radcą budowlanym Lucjanem Sikorskim, opracował plan kompleksowego podejścia do zieleni miejskiej. Dla zapoznania się z trendami światowymi odbył między innymi sześciotygodniową podróż studialną do Paryża. Wniósł znaczny wkład w rozwój Parku Południowego (od 1925 Park im. Tadeusza Kościuszki) oraz stworzenie zwierzyńca w Katowicach. Publikował artykuły i studia na temat zieleni w czasopismach niemieckich i polskich. Był członkiem doradcą Związku Amatorów Ogródków Działkowych i Hodowców Drobiu. W 1928 r. jako doradca magistratu Bielska pomagał projektować tamtejsze zieleńce.