Oba obiekty przetrwały II wojnę światową w stanie nienaruszonym, a w rękach rodziny pozostawały do lat 60. XX wieku, kiedy właścicieli wywłaszczono. Potomkowie Wittów odzyskali nieruchomość w 2005 na podstawie decyzji reprywatyzacyjnej z 2003. W kamienicy zameldowanych było wówczas 11 osób.
W 2019 na wniosek stowarzyszenia Miasto Jest Nasze kamienica wraz z oficyną została wpisana do rejestru zabytków ze względu na „niezmienioną formę architektoniczną. Wartość naukowa budynku wynika jego z warstwy materialnej, m.in. technologii wykonania, użytych materiałów budowlanych i ich opracowania, jak również rozwiązań technicznych, charakterystycznych dla zabudowy przemysłowej, tj. cegły licowej, stropów Kleina, układu funkcjonalno-przestrzennego wraz z lokalizacją przewodów kominowych. Budynek stanowi nie tylko doskonały przykład śródmiejskiej zabudowy przemysłowej, ale również związku formy architektonicznej z budowaniem marki Zakładu Aparatów Miedzianych i Odlewni „Adolf Witt i syn””.