Po wojnie trzynastoletniej, kiedy Główne Miasto uzyskało wielki przywilej od polskiego króla Kazimierza Jagiellończyka podporządkowało swojej władzy także Stare Miasto, Osiek i tereny po zniszczonym Młodym Mieście. W Gdańsku funkcjonowała Rada Ogólna, reprezentująca całość zjednoczonego miasta. Zasiadało w niej 4 burmistrzów oraz 19 rajców (w tym 5 ze Starego Miasta Gdańska, dysponujących jednak tylko jednym głosem). Rajcowie sprawowali pieczę nad szpitalami, strażą pożarną, mennicą, aptekami, bractwami strzeleckimi, cechami itp.
W latach 1342–1525 we władzach Głównego Miasta zasiadali przedstawiciele 245 rodzin, natomiast w latach 1526–1792 tylko 128. W okresie nowożytnym władzę w Gdańsku sprawowała grupka najbogatszych mieszczan i patrycjuszy. Wynikało to również z faktu, że godność rajcy była przez dłuższy czas funkcją honorową. Osoby zasiadające w Radzie Miejskiej musiały zatem dysponować własnym majątkiem.
W 1526 roku utworzono Trzeci Ordynek (I Ordynek stanowiła Rada Miasta, II Ordynek – Ława Miejska Głównego i Starego Miasta). W skład Trzeciego Ordynku weszli reprezentanci najważniejszych w tym czasie cechów głównych, czyli rzeźników, piekarzy, szewców i kowali.