Podstawowym źródłem węgla dla huty były okoliczne kopalnie. Utworzona specjalnie w tym celu w 1845 roku kopalnia Szadok zapewniała początkowo zaopatrzenie w węgiel. Część surowca pochodziła z drobnych złóż w okolicznych lasach.
Na terenie huty funkcjonowały biura pracowników dyrekcji zarządzającej pszczyńskimi dobrami górniczo-hutniczymi, co podkreślało wagę zakładu.
Aby usprawnić funkcjonowanie zakładu, 18 marca 1851 roku podjęto decyzję o budowie linii kolejowej. Linia miała prowadzić od Katowic, przez Murcki i działającą tam kopalnię Emanuelssgesen, aż do huty Ida. Jednotorowa linia powstała w 1852 dzięki Towarzystwu Akcyjnemu Górnośląskie Koleje Żelazne. Po jej uruchomieniu zaprzestano wydobywania węgla w kopalni Szadok, bardziej opłacalne było przywożenie go z Murcek. W 1855 roku zaczęła funkcjonować odlewnia, pozwalająca przerobić część surówki na gotowe odlewy żelazne. W 1856 roku zbudowano kotlarnię, baterię koksowniczą liczącą 20 pieców oraz warsztat mechaniczny. W najlepszym okresie, w 1858 roku w hucie pracowało 28 osób, zaś produkcja wyniosła 19 tys. cetnarów (około 970 ton).