Już w okresie studiów brał żywy udział w życiu studenckim. Uczestniczył w powstaniu listopadowym. Od 1835 należał do Stowarzyszenia Ludu Polskiego – gdzie był członkiem lwowskiego Zboru Ziemskiego dla wschodniej Galicji, a od lipca 1836 Zboru Głównego we Lwowie. W 1837 wycofał się z organizacji. W 1842 został aresztowany za udział w organizacji podziemnej i po ponad czteroletnim pobycie w więzieniu w 1845 został skazany na karę śmierci. Ułaskawiony podobnie jak inni skazani w tym procesie przez cesarza Franciszka Józefa I. Podczas Wiosny Ludów był członkiem lwowskiej Centralnej Rady Narodowej i współpracownikiem jej organu „Dziennika Narodowego”. W jego domu we Lwowie odbywały się spotkania i narady polskich działaczy narodowych. Wraz Robertem Hefernem, Jakubem Krzysztofowiczem, Feliksem Szlachtowskim opracował projekt reorganizacji prawa i sądownictwa austriackiego, wydany przez ich w niemieckojęzycznej broszurze autorów w 1849.