mały|upright=1.1|3 krajcary cieszyńskie (1608) mały|upright=1.1|3 krajcary opolskie Jana II Kazimierza Wazy (1661) Trzykrucierzówka – gatunek srebrnego pieniądza koronnego I Rzeczypospolitej emitowany w latach 1615–1618, o wartości nominalnej 3 krajcarów, odpowiednik półtoraka, ale przeznaczony do handlu ze Śląskiem.
Zarówno trzykrucierzówka jak i półtorak powstały dla potrzeb handlu nadgranicznego, w którym dawał się zwłaszcza odczuć brak gatunku pośredniego pomiędzy groszem a trojakiem.
W 1598 r. zalegalizowano na terenie Rzeczypospolitej obieg drobnych monet obcych. Było to spowodowane faktem, że pod koniec XVI w. polska moneta – głównie w postaci trojaków – stała się ceniona wyżej w stosunku do talara i dukata zagranicą niż w kraju i lokalnie zaczęto odczuwać brak drobnych nominałów.
W taryfie dopuszczonych monet obcych z 1600 r. wyceniono na półtora grosza monety niemieckie:
habsburskie trzy krajcary odpowiadające tradycyjnym groszom czeskim, z nominałem oznaczonym cyfrą „3” (popularnie nazywane „czechami ”) oraz monety z cyfrą 24 nadpisaną na jabłku z krzyżem (niem. Apfelgrosch) o wartości 1/24 talara.