1675, że jest „wielkim kosztem i wspaniałej struktury wzniesiony przez ks. Benedykta Żuchorskiego, kustosza wileńskiego”.
Następny kościół, wystawiony w r. 1715 przez Jana Jankowskiego, dziekana różańskiego i Kazimierza Krupowicza, plebana porozowskiego, został w r. 1732 poświęcony przez biskupa Józefa Michała Karpia p.w. Wniebowzięcia Marii Panny. Był drewniany, długości 30 m, z dwiema wieżami w fasadzie i pobitą blachą wieżyczką na sygnaturkę. We wnętrzu znajdowały się trzy dwukondygnacyjne, snycerskie ołtarze, srebrzone i złocone. Ołtarz gł. z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła, w polu środkowym umieszczony był obraz Wniebowzięcie Najśw. Marii Panny, ze złoconym napisem: „Ave Maria gratia plena”, podtrzymywany przez srebrzone rzeźby aniołów.
Kościół ten spłonął w r. 1767, podczas pożaru miasteczka. W r. 1769 staraniem proboszcza ks. Jerzego Cywińskiego i Antoniego Kazimierza Tyszkiewicza, generała wojsk W. Ks. Lit. oraz z pomocą parafian wystawiono czwartą już na tym miejscu, drewnianą świątynię, która otrzymała wezwanie ŚŚ. Piotra i Pawła Apostołów. Była ona „struktury wyniosłej”, z wieżą zwieńczoną hełmem z krzyżem, kryta gontem, na kamiennym podmurowaniu, z dwiema murowanymi kryptami, będącymi miejscem pochówku Zawiszów, rejentów trockich. Z opisu z r.