15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w 1 pułku strzelców podhalańskich. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w 17 pułku piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 164. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 17 pp. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 33 pułku piechoty w Łomży z równoczesnym przeniesieniem z 81 pp. W styczniu 1923 roku został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko dowódcy pułku. W październiku 1925 roku został przeniesiony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy pułku. W marcu 1927 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Augustów w Sokółce, w celu odbycia praktyki poborowej. W lipcu tego roku, w związku z likwidacją PKU Augustów w Sokółce, został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do PKU Białystok, w celu dokończenia praktyki poborowej. W październiku 1927 roku został przeniesiony do PKU Zawiercie na stanowisko komendanta.