Od 26 maja 1920 służył w baonie zapasowym 40 pułku piechoty we Lwowie. W sierpniu został dowódcą kompanii i ponownie brał udział w obronie Lwowa. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 566. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pp. 12 lutego 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go z dniem 1 stycznia 1923 roku na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 roku i 107. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W 1922 ukończył Centralną Szkołę Aerostatyczną i został dowódcą kompanii balonowej w V baonie balonowym w Brześciu nad Bugiem. 1 marca 1924 został odkomenderowany do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, w charakterze ucznia pilota. Szkolenie ukończył 19 czerwca 1925.
Otrzymał skierowanie do 6 pułku lotniczego we Lwowie, na stanowisko oficera technicznego eskadry. W kwietniu 1926 został oddelegowany na kurs instruktorski pilotażu przy Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu, która od 14 kwietnia 1927 została przeniesiona do Dęblina. Od lipca 1926 kolejno pełnił obowiązki: szefa pilotażu w eskadrze treningowej, oficera materiałowego i d-cy 4 eskadry ćwiczebnej.