Od listopada 1893 urzędnik w austriackim Ministerstwie Wyznań i Oświaty kierowanym przez Stanisława Madeyskiego, kolejno komisarz, wicesekretarz ministerialny i radca prezydialny (1894–1895). Następnie pracował w Prezydium Rady Ministrów (1895–1899). Później, jako najstarszy radca ministerialny był wpływowym urzędnikiem w Ministerstwie ds. Galicji, szczególnie za Wojciecha Dzieduszyckiego, którego często zastępował (8 stycznia 1899 – czerwiec 1911) W zakres jego kompetencji wchodziły sprawy konstytucyjne i językowe, kolejowe, taryfowe, górnicze oraz sprawy przemysłu naftowego. Mimo coraz bardziej błyskotliwej kariery urzędniczej w Wiedniu, nadal w latach 1900–1910 zajmował się na łamach „Czasu” ówczesną literaturą polską, m.in. twórczością Stanisława Wyspiańskiego.
W latach 1907–1918 członek Stronnictwa Prawicy Narodowej. Urlopowany z ministerstwa został wybrany z poparciem Michała Bobrzyńskiego posłem do austriackiej Rady Państwa XII kadencji ((17 lipca 1911 – 28 października 1918) z okręgu wyborczego nr 23 (Mielec-Tarnobrzeg)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 166, 179, 434, 439. Pracował w komisji budżetowej parlamentu. W l. 1913-14 był referentem budżetu wojskowego w delegacjach wspólnych austro-węgierskich. Członek Koła Polskiego w Wiedniu.