Otwór schroniska znajduje się na częściowo górą nakrytej skałami szczelinie o wysokości 3 m i szerokości 2,5 m. Za wejściem znajduje się niewielka salka. Została znacznie powiększona w wyniku prac archeologów, którzy wybrali jej namulisko na głębokość 3 m. Za salką jest próg o wysokości 2,5 m, za nim po prawej stronie ciasny i myty korytarzyk wychodzący niewielkim otworem na zewnątrz. Otwór jest dla człowieka niemożliwy do przejścia, gdyż przegrodzony jest filarkiem. Po przeciwległej do wejścia stronie salki znajduje się drugi, trójkątny otwór, a za nim ciasny korytarzyk. Powstał na pionowej szczelinie i jest w nim kominek o wysokości około 4,5 m, dalej przechodzący w 8-metrowy korytarzyk wychodzący w skałach niewielkim otworem.
Ściany schroniska przy wejściu porośnięte są glonami. Resztki niewybranego przez archeologów namuliska przy wejściu do schroniska są piaszczysto-gliniaste, namulisko w korytarzyku za salką składa się z kamieni, piasku i próchnicy.
Historia poznania i dokumentacji Schronisko pomierzyli K. Mazik i Z. Lorek w 1980 r. Plan sporządził K. Mazik. Po raz pierwszy wymienili schronisko M. Szelerewicz i A. Górny w 1986 r. pod nazwą Schronisko w Krużganku IIM. Szelerewicz, A. Górny, Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK Kraj, 1986, s. 200.