Powtórnie aresztowany w 1882 i skazany w procesie 26 socjalistów na 6 miesięcy.

Od 1888 mieszkał w Nowym Sączu, gdzie w 1892 włączył się w działalność Galicyjskiej Partii Socjaldemokratycznej (GPSD). Pod koniec tego roku powrócił do Lwowa nadal prowadząc działalność w GPSD a od 1897 w Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego oraz w stowarzyszeniu kulturalno-oświatowym „Siła”. Współpracował wówczas z wieloma pismami m.in. z lwowskimi: „Przeglądem Społecznym”, „Siłą”, „Światłem”, a także berlińską „Gazetą Robotniczą”, krakowskim „Naprzodem” i londyńskim „Przedświtem”. Był także redaktorem i wydawcą lwowskiego „Robotnika” (1893–1899). Zajmował się także literaturą, pisząc m.in. dramat „Pokonani zwycięzcami” (Londyn 1896)

Współpracował także ze Związkiem Zagranicznym Socjalistów Polskich (ZZSP) w Londynie. Był członkiem delegacji polskich na kongresach II Międzynarodówki, m.in. w Brukseli (1891), Zurychu (1893) i Londynie (1896).

Poseł do austriackiej Rady Państwa IX kadencji (27 marca 1897 – 8 czerwca 1900), z kurii V (powszechnej) z okręgu nr 1 (Lwów)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918 Warszawa 1996, s. 419., będąc obok Ignacego Daszyńskiego drugim posłem socjalistycznym z Galicji.