Na podstawie tych znalezisk uczeni twierdzą, że w okresie późnego neolitu przy wejściu do schroniska istniało obozowisko ludzi kultury ceramiki sznurowej. Ich głównym zajęciem było wytwarzaniem narzędzi krzemiennych – przede wszystkim krzemiennych siekier. Krzemienie do ich produkcji wydobywano w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska. Wyniki badań opublikował K. Cyrek w 2009 r. (jako Schronisko w Górze Słupsko). Również w 2009 r. opublikowano wyniki badań kości zwierząt.

Schronisko zostało wymienione w spisie M. Szelerewicza i A. Górnego w 1986 r. jako Schronisko pod Słupskiem I. Jego dokumentację opracował w 2009 r. J. Zygmunt, na podstawie pomiarów własnych i W. Mazika. Plan schroniska sporządził J. Zygmunt.

Na wzgórzu Słupsko znajdują się jeszcze trzy inne schroniska: Schronisko Dolne w Słupsku Pierwsze, Schronisko Dolne w Słupsku Drugie, Schronisko Górne w Słupsku.

Szlak turystyczny Zalew Dzibice – Słupsko – Kołaczyk – Góra Zborów – Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury – Skały Rzędkowickie – Włodowice