W polityce związał się z Ogólnymi Syjonistami (przystąpił do partii w 1951), a po zjednoczeniu z Partią Progresywną i powstaniu Partii Liberalnej został w 1964 przewodniczącym jej telawiwskiego oddziału, od 1974 był zaś przewodniczącym sekretariatu krajowego. W międzyczasie, w 1973 z inicjatywy Menachema Begina i Ariela Szarona Herut wraz z liberałami, Wolnym Centrum, Listą Państwową oraz Ruchem na rzecz Wielkiego Izraela stworzyły koalicję wyborczą Likud. Z listy tego ugrupowania Berman został wybrany posłem w wyborach w 1977, po których prawica po raz pierwszy w historii Izraela objęła rządy. W dziewiątym Knesecie przewodniczył komisji budownictwa i zasiadał w komisjach finansów oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości.
12 marca 1980 został powołany na stanowisko przewodniczącego parlamentu, po tym jak jego poprzednik Icchak Szamir został ministrem spraw zagranicznych. Przewodniczył obradom parlamentu do końca kadencji – 20 lipca 1981. Wcześniej, w czerwcowych wyborach uzyskał reelekcję. W powołanym 5 sierpnia nowym rządzie Menachema Begina został ministrem energii i infrastruktury. Pozostał na stanowisku do 30 września 1982, kiedy to zrezygnował ze stanowiska w związku ze śledztwem Komisji Kahana dotyczącym masakry w Sabrze i Szatili.