Wu uderzyło na Yue w 510 r. p.n.e., a w jednej z kolejnych wojen, w 496 r. straciło króla; jego syn, Fuchai, w 493 r. zdołał rozbić siły Yue i zmusił jego króla Goujiana, do kapitulacji. Goujian poprzysiągł zemstę i korzystając z tego, że Fuchai zaangażował swoje wojska w konflikty na północy, walcząc o uzyskanie tytułu hegemona (ba), systematycznie odbudowywał siły i ćwiczył wojska. Po dwudziestu latach wydał Wu wojnę, obległ w 473 r. p.n.e. Fuchaia w jego stolicy i po trzyletnim oblężeniu zniszczył Wu. Inne państwa uznały, na międzynarodowej konferencji, jego przywództwo i status ba.
Mimo rzekomej „barbarzyńskości”, zachowane inskrypcje z VI–V w. są bardzo zbliżone do tych z zachodniej dynastii Zhou, zarówno pod względem artystycznym, jak i sformułowań. Równocześnie, odnalezione wyroby z brązu i wysokiej jakości ceramiki (czasem określanej jako „protoporcelana”), a także sposób budowania miast i grobowców, zdradza dużą odrębność, przynajmniej do połowy VI w. p.n.e. Na obszarach wzdłuż dolnego biegu Jangcy znajdowały się znaczne złoża rud miedzi i innych metali, i metalurgia prawdopodobnie odegrała znaczącą rolę w rozwoju państwa Yue i jego głównego rywala – Wu.