Na grobach wystawiano zwykle drewniane krzyże, rzadziej kosztowniejsze nagrobki kamienne, z których trzy zachowały się do współczesnych czasów.
Najstarsze zachowane metryki zmarłych z parafii św. Jana Chrzciciela pochodzą z 1748. Dane z metryk parafialnych z lat 1748–1794 wzmiankują 1515 zgonów, ale brakuje danych z niektórych lat lub są one niekompletne. Szacunkowo można przyjąć liczbę 2500 pogrzebów w tym okresie. Ponadto w latach 1748–1797 pochowano 153 osoby w samej świątyni i przylegających do niej kaplicach. W tym czasie zmarłych chowano najczęściej we wschodniej i południowej części cmentarza, rzadziej w północnej i zachodniej. Znaczniejszych zmarłych chowano na cmentarzu w pobliżu głównego wejścia do świątyni, ewentualnie w okolicach prezbiterium. W południowo-wschodniej części cmentarza przy murze chowano dzieci nieochrzczone.
Najliczniejszą grupę osób pochowanych na cmentarzu przy farze stanowili mieszczanie, zaś drugą co do liczebności – chłopi. Jedynie 31 pochówków na cmentarzu z lat 1748–1794 sugeruje szlacheckie pochodzenie zmarłego. Przedstawicieli szlachty chowano za to zwykle w samej świątyni. Ogólnie 79% zmarłych w tym czasie parafian pochowano na cmentarzu przykościelnym, 9,5% w kościele, zaś 10% na cmentarzu przy kościele św. Leonarda.