Zainteresowanie schroniskiem było tak duże, że w latach 1928–1929 roku w jego bezpośrednim sąsiedztwie powstał budynek hotelu Kamenná chata z 23 pokojami sypialnymi (według innych danych: 20 pokojów z 48 łóżkami). W sumie kompleks oferował wówczas 110–130 noclegów na łóżkach. Obejmował także wodociąg, wieżę ciśnień, lodownię i zabudowania gospodarcze, a także skocznię narciarską. Budynek wyposażony był w oświetlenie elektryczne.
W 1930 roku najemcą został Antonín Kučera, a oba budynki nazywano wspólnie Kučerową chatą. W 1935 roku oferowały łącznie 82 miejsca noclegowe na łóżkach.
Jesienią 1938 roku schronisko znalazło się na terenie Zaolzia zajętego przez Polskę. Z uwagi na błędne oznaczenie lokalizacji schroniska na czechosłowackich mapach wojskowych (po słowackiej stronie wewnętrznej granicy, to jest poza przyłączanym obszarem) polskie wojsko po początkowym objęciu budynku 10 września 1938 r. wycofało się z niego trzy dni później po czeskiej interwencji dyplomatycznej. Omyłkę kartograficzną wyjaśniono na przełomie listopada i grudnia i dopiero wtedy budynek ponownie znalazł się pod zarządem polskim wraz z przyłączonym terytorium Czadeckiego.