w rejonie Brusiłowa, i w wyzwalaniu Koziatyna oraz Berdyczowa, od 24 stycznia do 17 lutego 1944 brał udział w operacji korsuń-szewczenkowskiej, od 21 marca do 3 kwietnia 1944 w operacji proskurowsko-czerniowieckiej (m.in. wyzwalaniu Zaleszczyk i Czerniowców i forsowaniu Dniestru), od 12 lipca do 29 sierpnia 1944 w operacji lwowsko-sandomierskiej (w składzie 11. Gwardyjskiego Korpusu Pancernego), w tym w forsowaniu Bugu. 20 lipca 1944 został ranny.
22 listopada 1944 wraz z korpusem przerzucono go w rejon wsi Firlej w województwie lubelskim, gdzie wraz z 1. Gwardyjską Armią Pancerną został włączony w skład 1. Frontu Białoruskiego, na którym od 14 stycznia 1945 uczestniczył w operacji warszawsko-poznańskiej (części operacji wiślańsko-odrzańskiej). Brał udział w walkach na przyczółku magnuszewskim jako dowódca 3. batalionu 44. Gwardyjskiej Brygady Pancernej w składzie 11. Gwardyjskiego Korpusu Pancernego i 1. Gwardyjskiej Armii Pancernej, w stopniu majora, 15 stycznia 1945 wraz z batalionem sforsował Pilicę na północ od Nowego Miasta. Następnie na czele batalionu nacierał na północny zachód i 18 stycznia wziął udział w wyzwalaniu Łowicza, a 22 stycznia Gniezna, 25 stycznia sforsował Wartę na południe od Poznania.