Od 9 stycznia 1919 do jesieni 1927 pełnił służbę w Mińskim Pułku Strzelców, który 1 października 1921 został przemianowany na 86 Pułk Piechoty. W pułku zajmował kolejne stanowiska służbowe: dowódcy 1. kompanii w I batalionie (od stycznia 1919), dowódcy III batalionu „szturmowego” (od maja 1919), komendanta Kadry Batalionu Zapasowego w Wilnie (1923), komendanta składnicy wojennej (1924) i dowódcy I batalionu (1925). 9 marca 1919, w czasie wojny z bolszewikami wyróżnił się męstwem w obronie Słonima, za co później został odznaczony Orderem Virtuti Militari. W 1921 pełnił służbę w sztabie Wojsk Litwy Środkowej. W latach 1922–1927 był dowódcą batalionu w 86 Pułku Piechoty stacjonującym w Mołodecznie i Kraśnem nad Uszą. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 526. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 161. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego. 23 grudnia 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu wymaganego stażu liniowego, został powołany na dwuletni kurs 1929/31 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.