Dlatego należy postrzegać wymaganą stopę zwrotu dla akcjonariuszy jako koszt kapitału własnego. Ustalenie kosztu kapitału własnego jest niezbędne w procesie wyceny projektu inwestycyjnego lub wyceny samego przedsiębiorstwa. Koszt kapitału własnego dla jego właścicieli jest indywidualnym kosztem inwestycji o takim samym ryzyku.
Metody szacowania kosztu kapitału własnego Istnieje bardzo wiele metod wyznaczania kosztu kapitału własnego, spośród których do najczęściej wykorzystywanych należą: Model APM (ang. Arbitrage Pricing Model) Model CAPM (ang. Capital Asset Pricing Model) Model DGM (ang. Dividend Growth Model) nazywany modelem Gordona. Koszt kapitału własnego może być również wyznaczany na podstawie bardziej złożonych modeli, które opierają się w jeszcze większej mierze na subiektywizmie analityka (ATP czy technika składana), choć modele te niekiedy opierają się na lepszych założeniach, to trudniej jest zastosować je w praktyce rynkowej.