Do służby niemieckiej wszedł 30 listopada 1917 roku.
Opis Skrócony opis typu i odmienności konstrukcji Długość całkowita okrętów serii M 57 wynosiła 59,28 m (na linii wodnej 57,78 m), szerokość 7,3 m, a zanurzenie 2,2 m. Wyporność konstrukcyjna wynosiła początkowo 506 ton, zaś pełna 535 ton. Późniejsze źródła, dla okrętu przejętego przez ZSRR wskazują wyporność pełną 600 ton.
Siłownię jednostki stanowiły dwie pionowe trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 1750 KM, do których parę dostarczały dwa kotły typu Marine o ciśnieniu 16,5 atmosfer, mieszczące się w dwóch kotłowniach. Napęd stanowiły dwie śruby o średnicy 1,97 m. Prędkość maksymalna wynosiła ok. 16 węzłów, a zasięg 2000 Mm przy prędkości 14 węzłów. Normalny zapas paliwa – węgla wynosił 130 ton, a maksymalny o 20 ton więcej.
W ZSRR okręt wyposażony był w dalmierz DM-1,5 o bazie 1,5 m oraz reflektor bojowy o średnicy 60 cm.
Załoga w niemieckiej służbie liczyła 40 osób (w tym mógł być jeden oficer). W latach 30. załoga liczyła 48 osób. Dla okrętu przejętego przez ZSRR podawana jest załoga 70 osób.