Golenie tylnej pary są pozbawione grubszych szczecinek, natomiast ich wewnętrzne powierzchnie porośnięte są włoskami dłuższymi niż ich średnica. Genitalia samca charakteryzują się krótką i mocną lewą paramerą z dużym płatem zmysłowym. Samicę cechuje niemal kanciasta, rozszerzona u góry forma struktury tylnej ścianki torebki kopulacyjnej.
Ekologia i występowanie Tasznikowaty ten zamieszkuje otwarte siedliska trawiaste jak łąki, ugory, przydroża, przytorza czy miedze. Jest fitofagiem, żerującym na różnych trawach. Pożywia się głównie ssąc soki z liści, ale żeruje także na kwiatostanach. W ciągu roku występują dwa pokolenia: letnie, które rozmnaża się wczesnym latem oraz jesienne, które kopuluje od sierpnia. Stadium zimującym są owady dorosłe, przy czym zimujące samice pokolenia jesiennego są zapłodnione, a rozwój ich jaj jest wstrzymywany do wiosny
Owad w Europie znany z większości krajów oprócz Islandii, Irlandii i kilku na Bałkanach. W Polsce występuje na obszarze całego kraju.
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1785 roku