We wrześniu 1966 wyjechał do Francji, uczęszczał na seminarium Claude'a Lévi-Straussa w École pratique des hautes études w Paryżu. W okresie rewolty studenckiej z 1968 na krótko związał się z trockistami, był werbowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Studiował u sowietolog Hélène Carrère d’Encausse w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu, w 1970 uzyskał tam na podstawie pracy Conjoncture et tendances de l'agriculture polonaise, napisanej pod kierunkiem socjologa , w dziedzinie sowietologii i studiów wschodnioeuropejskich (odpowiadający ukończeniu jednorocznych studiów trzeciego stopnia).

Od 1973 do 2014 profesor wizytujący Instytutu Nauk Politycznych. Wykładał też w Université de Paris V, École des hautes études en sciences sociales i École nationale d’administration. Był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver, Akademii Mohylańskiej w Kijowie, Uniwersytecie Karola w Pradze, Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. W 2000 objął stanowisko profesora w Kolegium Europejskim w Natolinie, które zajmował do 2013. Równolegle z działalnością dydaktyczną kierował kilkoma ośrodkami badawczymi, m.in. z ramienia francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Pradze (2001–2003). Jego badania koncentrują się na przemianach ustrojowych i przekształceniach elit komunistycznych w Europie Środkowej i Wschodniej.