Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa w Szczecinie – pierwsze osiedle mieszkaniowe wzniesione po II wojnie światowej w Szczecinie, położone w dzielnicy Śródmieście, na osiedlu Centrum. Budynki mieszkalne osiedla wzniesione zostały według projektów architektów: Henryka Nardego, W. Adamczyka, Emanuela Maciejewskiego. Szczecińska Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa jest przykładem wprowadzenia w życie idei architektury socrealizmu, choć w znacznie bardziej ograniczonym zakresie niż w przypadku podobnych realizacji w Warszawie (Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa) czy Krakowie (Osiedle Centrum A).
Historia Pierwszy etap budowy mały|lewo|Dzisiejszy Plac Lotników. Widoczne niezachowane kamienice, na których miejscu wzniesiono Śródmiejską Dzielnicę Mieszkaniową Projekt pierwszych budynków mających powstać w ramach Śródmiejskiej Dzielnicy Mieszkaniowej sporządzono w latach 1952–1954. Założono, że na wolnych parcelach przy Alei Jedności Narodowej (dziś Aleja Papieża Jana Pawła II), Placu Lotników, ulicy Jagiellońskiej oraz ulicy Mazurskiej wzniesione zostaną trzy pięciokondygnacyjne budynki mieszkalne w stylu socrealistycznym, nawiązujące swoim wyglądem do zachowanej zabudowy kamienicznej z końca XIX wieku.