Innowacje pojawiają się w konkretnych tekstach i kształtują w sposób ciągły, a jeśli dana innowacja się utrwala, to wchodzi do uzusu danego typu tekstów lub grupy społecznej. Z czasem innowacja może zostać zaakceptowana przez normę, wejść do systemu językowego i przybrać charakter zmiany językowej. Ocena innowacji jest zaliczana do zadań tzw. językoznawstwa normatywnego, które wartościuje je pod względem przydatności i zgodności z normą językową. Tradycyjne koncepcje kultury (kultywacji) języka często postrzegają zmienność języka jako zjawisko niepożądane lub wręcz szkodliwe.
Podział innowacji Typologia formalna Typologia formalna wyróżnia następujące typy innowacji: innowacje fonetyczne; innowacje gramatyczne (fleksyjne i składniowe); innowacje leksykalne (słowotwórcze, wyrazowe, semantyczne i frazeologiczne); innowacje stylistyczne.
Typologia funkcjonalna Typologia wyróżnia następujące typy innowacji: innowacje uzupełniające mają charakter leksykalny i służą wypełnieniu braków w systemie nazewniczym, nazywając nowo powstałe desygnaty, np. walentynki, dekomunizacja;