W tej sytuacji część francuskich polityków uważała, iż zasadnym i korzystnym dla rządu będzie popieranie kultu, który zaspokoiłby potrzeby duchowe społeczeństwa, będzie upowszechniać pożądane wartości moralne, a zarazem wpisze się w rewolucyjną koncepcję wiary („religii naturalnej”)A. Mathiez, La Théophilanthropie..., s. 38..
Powstanie i założenia teofilantropizmu Twórcą teofilantropizmu był Jean-Baptiste Chemin-Dupontes, który w momencie wybuchu rewolucji był w Paryżu księgarzem, wcześniej ukończył naukę w seminarium duchownym. W latach 1791–1794 napisał on szereg broszur o patriotycznym wydźwięku, zaś w 1794 r. stworzył swoisty katechizm „religii naturalnej” – rewolucyjnego kultu Rozumu oraz kultu Istoty Najwyższej. Gdy obydwa te kulty praktycznie upadły, w 1796 r. Chemin-Dupontes wydał Manuel des théoanthropophiles (Podręcznik teoantropofilów), w którym wykładał koncepcję prostej monoteistycznej religii, kultywowanej wyłącznie w rodzinach. W upowszechnianiu kultu Chemina-Dupontesa wspierał Valentin HaüyA. Mathiez, La Théophilanthropie..., s. 84–86..