Czasami są wprowadzane zwroty potoczne, zwłaszcza w wypadku przemówień okolicznościowych, często utrzymywanych w żartobliwym tonie; z kolei przemówienia o charakterze poważnym lub doniosłym (np. sądowe i polityczne) odznaczają się nagromadzeniem terminów. Jeśli przemówienie nie jest improwizowane, lecz zostało przygotowane (lub wręcz napisane), to styl ten może wykazywać wyraźne cechy wspólne z pozostałymi stylami języka pisanego.
Kompozycję tekstu retorycznego cechuje obecność sformułowań odzwierciedlających podział tekstu. Słowa dobiera się pod kątem zrozumiałości, a bardziej wyszukane określenia występują w zestawieniu z synonimami lub opisem. Styl retoryczny charakteryzuje się odniesieniami do innych tekstów, argumentacją opartą na przykładach ilustracyjnych, posługiwaniem się wyrażeniami wartościującymi, a także minimalizowaniem dystansu między mówcą a odbiorcą. Pod względem składniowym styl przemówień cechuje się budową zdania złożonego. Dominują zdania w trybie oznajmującym; dla rozmaicenia intonacji są stosowane zdania pytające (w tym pytania retoryczne) i zdania wykrzyknikowe.
Zobacz też styl potoczny styl artystyczny funkcja impresywna języka
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odmiany i style językowe