1 stycznia 1928 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem awansu i 17 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy), w 1930 posiadał 14 lokatę. 24 października 1930 wraz z prokuratorem Sądu Okręgowego w Płocku Dlouhem, komendantem garnizonu płockiego ppłk. Robakiewiczem, starostą płockim Godlewskim badał przyczyny wypadku samochodowego w Drobinie, w wyniku którego śmierć ponieśli ppłk dypl. Jan Tatara i radca ministerialny Stanisław Zaćwilichowski. Na pogrzebie ppłk. Tatary Ossowski wygłosił mowę pożegnalną. W 1931 został przeniesiony z garnizonowej izby chorych w Płocku do 8 pułku artylerii polowej z równoczesnym pełnieniem obowiązków komendanta tejże izby chorych. W 1934 służył w 8 pułku artylerii lekkiej. W 1937 przydzielony do 6 Szpitala Okręgowego na stanowisko ordynatora oddziału okulistycznego. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938. 10 kwietnia 1938 został wybrany skarbnikiem Warszawskiej Okręgowej Rady Polskiego Czerwonego Krzyża. W marcu 1939 był naczelnym lekarzem medycyny w 8 pułku artylerii lekkiej.