Najczęstszymi umaszczeniami są gniade, kasztanowate i siwe.

Użytkowość Hodowla jest prowadzona w kierunku dzielności wierzchowej. Hoduje je się w celu ujeżdżeniowym, do skoków i zaprzęgów. Ponadto hoduje się odmiany wyścigowe gelder i huntery w Ameryce Północnej. Rasa zaliczana jest do czołówki międzynarodowego sportu jeździeckiego, zwłaszcza w skokach przez przeszkody. Konie znane są z łagodnego temperamentu. Są chętne do pracy, posłuszne i zrównoważone psychicznie. Uważa się je za łatwe do jazdy.

Występowanie Holenderskie konie gorącokrwiste występują głównie w Holandii, Belgii i Ameryce Północnej, ale rozpowszechnione są na całym świecie.

Ośrodki hodowli Związek hodowców holenderskich koni gorącokrwistych () ma około 25 tysięcy członków. Prowadzi on rygorystyczną kontrolę wartości użytkowej zwierząt. Szczególną uwagę przykłada się do zdrowia, wyglądu i charakteru osobników. W przypadku rasy KWPN jednolity wzorzec rasy nie jest priorytetem. Zwierzęta przechodzą kilkustopniową selekcję, są oceniane (również na podstawie potomstwa) i rejestrowane. Ogiery nie otrzymują licencji hodowlanej dożywotnio i powinny wykazać się sukcesami sportowymi.

Koń hodowany jest głównie w Holandii i Belgii. W Polsce hodowla znajduje się m.in.