Walczył jako żołnierz podczas wojny obronnej 1939, 17 września znalazł się w niewoli niemieckiej, wyszedł na wolność po czterech tygodniach pobytu w obozie jenieckim w Radomiu. 15 października 1939 powrócił do pracy w klinice. W 1940 został jej kierownikiem. Prowadził tam tajne nauczanie w ramach konspiracyjnego Wydziału Lekarskiego UW. Podczas powstania warszawskiego był lekarzem w szpitalu powstańczym przy ul. Śliskiej 51, a następnie w Instytucie Oftalmicznym przy ul. Pierackiego 12. 6 września 1944 trafił do niewoli niemieckiej. Trafił do Szpitala Wolskiego, od 15 września powrócił do funkcji kierownika Kliniki Chorób Oczu UW ewakuowanej do Milanówka. W styczniu 1945 aresztowało go Gestapo, lecz po kilku dniach został zwolniony. Następnie odbywał leczenie w Zakopanem.
W maju 1945 został profesorem nadzwyczajnym Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego, a w 1948 profesorem zwyczajnym tego wydziału. Zorganizował Klinikę Chorób Oczu Wydziału Lekarskiego UŁ. W latach 1945–1946 i 1949–1951 był prodziekanem, a w latach 1946–1948 dziekanem tego wydziału.