Zatrzymał natomiast w swoich rękach szkolnictwo którym kierował Wydział Oświecenia, opiekę nad dziećmi i młodzieżą oraz pomoc dla ludności. Po zajęciu Warszawy władze niemieckie usankcjonowały ten stan rzeczy mianując czołowych działaczy KO Zdzisława Lubomirskiego prezydentem a Piotra Drzewiecklego wiceprezydentem Warszawy. W tym czasie do KO zgłosiły akces Polska Partia Socjalistyczna (Frakcja) i Narodowy Związek Robotniczy – od 6 października delegaci tych partii stali się jego członkami. Byli to Stanisław Zawoziński i Bronisław Ziemięcki z PPS i Edmund Bernatowicz z NZR. Działacze tych partii weszli także do poszczególnych sekcji KO. Od 22 grudnia 1915 Komitet przekazywał dalej uprawnienia i likwidował swoje agendy na rzecz Zarządu Miasta.

Rozwiązanie Komitetu Obywatelskiego 10 maja 1916 decyzją niemieckiego warszawskiego generalnego gubernatora Hansa Beselera władze okupacyjne rozwiązały Komitet Obywatelski miasta stołecznego Warszawy. Ostatnie posiedzenie KO odbyło się tego samego dnia wieczorem – podjęto wówczas decyzję o powołaniu Komisji Likwidacyjnej w skład której weszli: Zdzisław Lubomirski, Edmund Bernatowicz, Stefan Dziewulski, Henryk Kaden, Tomasz Kociatkiewicz, Józef Natansona i BoIesław Weychert.