Dokument Niemieckiej Sztuki).
W latach 1899–1914 do kolonii przyjechało 23 artystów. Na architekturę Mathildenhöhe największy wpływ mieli Joseph Maria Olbrich, (1871–1941) i Bernhard Hoetger (1874–1949). Kolonię charakteryzuje zabudowa secesyjna z , salą wystawienniczą i gmachem z atelier artystów.
W sąsiedztwie kolonii książę Ernest Ludwik założył manufakturę porcelany, którą prowadził (1854–1938), manufakturę szkła artystycznego, którą kierował (1865–1949), oraz drukarnię „Ernst Ludwig-Presse” prowadzoną przez braci Kleukensów: (1878–1956) i (1880–1954). Kolonia zapoczątkowała nową formę współpracy między pomiędzy artystami a przemysłem, która później była kontynuowana przez Deutscher Werkbund.
thumb|upright|Fotel projektu J. M. Olbricha Prace użytkowe i artystyczne wszystkich artystów wystawiano na regularnie organizowanych wystawach w 1901, 1904, 1908 i 1914 roku. W 1904 roku na potrzeby wystawy wzniesiono tzw. Drei-Häuser-Gruppe projektu Olbricha. Z okazji wystawy w 1908 roku powstały i sala wystawiennicza. Wystawy przestały być organizowane wraz z wybuchem I wojny światowej, a kolonia została formalnie rozwiązana w 1929 roku. Przez lata pozostawała w zapomnieniu aż do lat 50. XX w., kiedy zaczęto interesować się secesją.